Hayatımda ilk defa katıla katıla gülüyorum…

Bana dediler ki; Zeki Alasya’nın cenazesin’e gittik siz yoktunuz neden gelmediniz

Bilmiyorlar ki ben aynı gün annemi uğurladım sonsuzluğa hem de aynı mezarlıkta. Zeki Alasya benim kardeşim bir parçam gibiydi nasıl böyle bir şey düşünürler…

Ben oraya gelsem bile Kemal’in cenazesindeki gibi kameralardan uzak kalmayı tercih ederdim yani beni yine göremezdiniz.. Zeki’yi defnettikden sonra Metin Akpınar ve Orhan Gencebay’ın neden ortadan kaybolduğunu hiç merak ettiniz mi?

Etmediniz ben söyleyeyim bizim aile kabristanlığına geldiler hem de koşa koşa annemi toprağa verirken oradaydılar definden sonra Zeki’nin mezarına gittik kimsecikler yoktu peki siz oraya Zeki Alasya için mi gittiniz yoksa gelen ünlüleri görmek için mi?

Gözleriniz beni aramışsa belli ki gelen ünlüleri görmek için aklıma Nejat Uygur’un son şiirindeki ilk dizeler geldi birden:

Biliyorum cami avlusundaki bu kalabalık bana değil
Gelen ünlüleri görmek için
Aa o da burda şu da burda deyip
Beni musalla taşında unutanları görüyorum
Hayatımda ilk defa katıla katıla gülüyorum…
Çünkü kırkım dolmadan unutulacağımı biliyorum…

Şener Şen